«Χωροταξία κήπου»


Γύρω – γύρω όλοι
και στη μέση…
ο Κήπος!
 assani
Πρώτο τραπέζι ηλιόλουστο στρώνει εμπρός στα μάτια μας η οικοδέσποινα ελπίδα. Σε μια ζωή μαζί περίτεχνα περιφραγμένη.Στην Αυλόπορτα

Ολάκερη σπορά κινούμενων αμφιλογιών φυσά στο πρόσωπο μας το αεράκι. Στο στροβιλίζοντα αέρα οι φθίνουσες λέξεις και ένα πέταλο ευχή, ψηλά εκεί στη αυλόπορτα γράφει: ‘’ Ουρανέ μας ακατάκτητε, ας γονιμοποιηθούν οι σπόροι μας σε οικοδέσποινες προτάσεις και ας φυσήξει ανάσες ζωής ο από μηχανής θεός μας, να σύρει μακριά το κενό αέρος, να δέσει βαθιά στις πέτρες γη ’’.
 
Kαι εύχομαι πάλι κρυφά, με τα μάτια κλειστά κάτω από ετούτη τη σκουριασμένη πόρτα και με τα χέρια δεμένα πίσω από της γρίλιας τα βουνά: »Ας ξημερώσουν Ουρανέ τυχαία έστω κάποιες συμπτώσεις. Το ξέρω πως και εκεί ακόμα μπορούν να μπουμπουκιάζουν σπαρτές οι δίγνωμες μας αναμνήσεις.

Κι εκεί ακόμα… ίσως παραχωθεί βαθιά το μελλούμενο και βλαστήσει γερά κάποτε, έστω και σαν κοινότυπο ανθίσει κάποτε…το ‘’πεπρωμένο φυγείν αδύνατον’’.
Στον Κεντρικό Κήπο με τα παρτέρια
Περπατώντας τώρα στη μέση οδό…
φωνές αιωρούμενες και συγχορδίες αναζητούν στον κήπο μας ένα ενδιαφέρον σκάλισμα. Παραφωνίες πνίγουν την άγρια βλάστηση. Είναι βλέπεις κι αυτός ο κόσμος μου τελικά τόσο παρεμφερής με τον έναστρο ουρανό, το ίδιο βέβαια και παράλληλα περιφραγμένος με τις γειτνιάζουσες συνειδήσεις, δεν λέω… μα μόνος. Τόσο έναστρα μόνος…όσο τ’ άπειρο που συνυπάρχει με το απειροελάχιστο και κάνει το λίγο κάτι λιγότερο από το πάντα και το πολύ, τοπίο του χρόνου περιφραγμένο.
Ευδοκιμεί όμως ακόμα στον κήπο μας ο οίστρος μου. Κάτω από τη σκιά των δέντρων. Στο μέρος όπου ζει η μυθοπλασία και το μέλλον της αυτοπροστατεύεται από τα τεκταινόμενα στην προσωπική αλήθεια..
Στον κήπο μας λοιπόν φυτρώνουν ακόμα οι παρελθόντες χρόνοι.
Αποζητούν επίμονοι πολύ υγρασία, έχουν δε το χάρισμα να λουλουδιάζουν στις επαναλήψεις και να ανθίζουν στη λίμνη του ιδιαίτερα πεινασμένες οι συνήθειες. Στο δικό σου »πάλαι ποτέ’’ λιπαίνονται τα οπωροφόρα δέντρα και στις δικές μου αναμνήσεις θρέφεται μ΄εσπέρας το γόνιμο μέλλον. Κάτω δε απ’ τον ίδιο χειμωνιάτικο ήλιο καρπίζουν οι κοινές μας ιδιορρυθμίες. Εκεί, κολλητά και πλάι στις μικροδιαφορές μας. Και όταν παραιτείται ο Θεός της Καλημέρας και όταν γέρνει ο ηλίανθος τη κεφαλή του, ρίχνοντας στη γη τους σπόρους του από λύπη, εκεί να δεις πάλι πως από θαύμα αυτοί μπορούν και ανθίζουν!
Στα Παρτέρια 
Και να που σε κάποια κοινότυπη στιγμή ο χρόνος γκρεμίζει σιγά-σιγά τη κοινή μας περίφραξη.
Και να που η επανάληψη της δυστυχίας γίνεται αειφόρος ορίζοντας για μιαν ευτυχισμένη ανάμνηση.
Και να που ο χρόνος φτιάχνει λαγούμια ερήμην, για να αποδρά η θέληση και να σφυρά αμέτοχη η απραξία.
Σε καλό του…
Αυτός ο χρονικός σύνδεσμος ‘’Θα’’ ξέρει τελικά πώς να στρώνει ένα καινούργιο και αδιάβατο τάπητα εμπρός μας :
Θα σπείρω σχέδια με ατομικές καλλιέργειες.
Θα στρώσω στα πόδια μου πιο ανθεκτικό το βήμα, σε πλάκες διαλογικής κοπής.
Θα μελετήσω το αυτόματο πότισμα να μην κουράζονται οι προθεσμίες.
Θα απαλύνω τις τραγικές μου συνειδήσεις  με ένα καλό κούρεμα συγχώρεσης
και προπάντων…
Θα περιφράξω τη ζωή ξανά σε μια παράγραφο…

Θα περιφράξω τη Ζωή μου σε μια παράγραφο
 
μα…
Στον πίσω Κήπο

Θα κρατήσω στην αποθήκη της διαβατάρικης μου αλήθειας  έναν επίλογο…
Έναν ταγμένο επίλογο σε σπόρους, που θα φυτρώνουν κρυμμένοι στα βράχια για το κάποτε, στην άνυδρη γη για το ύστερα και στη σκιερή ουτοπία για το πάντα
ευτυχής πια για την οριστική μου αλήθεια, που ως την έξοδο του κήπου παραμένει Αμετάβλητη και Εκεί!



νυχτοπεταλούδα / νερομόλυβα, σινική, κολαζ, 2012
 
»Ο Κήπος» είναι απόσπασμα από  το συνολικό έργο »το Σπίτι μου»/Από το Άγραφο Βιβλίο, Ιας 2010-(Από το ιστολόγιο της εκπαιδευτικού-εικαστικού Ιωάννας Ασσάνη)

 

 

Advertisements